Leczenie

Ortodoncja

Dla pięknego uśmiechu ważna jest profilaktyka i leczenie wad zgryzu u dzieci, młodzieży oraz dorosłych. Skutecznie przeprowadzone leczenie ortodontyczne wpływa na poprawę wyglądu i samopoczucia, prawidłową wymowę, lepszą higienę jamy ustnej, a czasem jest podstawowym warunkiem, aby długo cieszyć się zdrowymi zębami.

Czym jest wada zgryzu?

Wada zgryzu to niewłaściwe ustawienie zębów w łukach zębowych, czyli tzw. "krzywe zęby". Obejmuje ona również takie sytuacje, w których zęby są "proste", lecz łuki zębowe zwierają się w nieprawidłowy sposób, np. górne zęby są znacznie wysunięte do przodu względem dolnych. Taki nieprawidłowy układ górnego i dolnego łuku zębowego może być zauważalny przez samego pacjenta lub rodziców; może ujawniać się w rysach twarzy, ale może być też niezauważony.

Wada zgryzu przed leczeniem

Czy wada zgryzu to tylko problem brzydkiego wyglądu?

Niestety niektóre wady zgryzu to nie tylko problem estetyczny. Niewłaściwie ustawione zęby sprzyjają odkładaniu płytki nazębnej, utrudniają właściwe czyszczenie zębów, a to sprzyja powstawaniu próchnicy i stanów zapalnych dziąseł czy przyzębia. Wady zgryzu sprzyjają ścieraniu się zębów; powodują, że zęby są obciążane nieosiowo (niefizjologicznie, ze zbyt dużym naciskiem na nie), co w efekcie może przyczynić się do ich utraty.

Rodzaje wad zgryzu:

  • tyłozgryz - najczęściej występująca nieprawidłowość; leczenie przynosi bardzo dobre efekty, szczególnie w okresie wzrostu, czyli u dzieci. W niektórych przypadkach wada ta może wymagać leczenia chirurgicznego
  • przodozgryz - odwrotność tyłozgryzu - zęby przednie dolne nagryzają na górne, widoczne jest to w rysach twarzy poprzez wysuniętą wargę dolną czy dominującą dużą brodę. Jeżeli leczenie ortodontyczne zostało przeprowadzone przed okresem intensywnego wzrostu pacjenta, możliwe jest ponowne jej pojawienie się, a nawet nasilenie wady. Konieczna jest wówczas interwencja chirurgiczna.
  • zgryz otwarty - w tej wadzie zęby nie kontaktują się ze sobą. Wada ta ma tendencje do nawrotu u pacjentów, którzy nieprawidłowo układają język podczas spoczynku, mówienia lub połykania
  • zgryz głęboki - charakteryzuje się głębokim zachodzeniem siekaczy górnych na dolne; wada, która naturalnie pogłębia się wraz z wiekiem
  • zgryz krzyżowy - występuje wówczas, gdy zęby dolne pokrywają zęby górne, co może być widoczne w rysach twarzy; zęby są przeciążone i narażone na ciągły uraz

Jak przebiega leczenie ortodontyczne w naszej klinice?

Konsultacja ortodontyczna

Pierwsza wizyta pacjenta w naszej klinice ma na celu poznanie głównych jego problemów i oczekiwań dotyczących efektu leczenia. Niezbędne etapy tej wizyty w naszej klinice to:
- wywiad z pacjentem
- badanie pacjenta
- pobranie wycisków do wykonania gipsowych modeli diagnostycznych

Modele diagnostyczne ortodontyczne
- wykonanie zdjęć fotograficznych wewnątrzustnych i zewnątrzustnych (rysów twarzy)
- wykonanie zdjęcia pantomograficznego

Zdjęcie pantomograficzne
- wykonanie zdjęcia cefalometrycznego (tele boczne czaszki) - już dostępne w naszej klinice

Zdjęcie rtg boczne czaszki
Tylko pełny komplet badań umożliwia kompleksowe zaplanowanie leczenia dla każdego pacjenta.

Plan leczenia

Druga wizyta obejmuje rozmowę lekarza z pacjentem, podczas której krok po kroku, na przykładzie wykonanych modeli diagnostycznych i zdjęć, omawiany jest układ i stan uzębienia, a także możliwe sposoby leczenia. Pacjent otrzymuje do akceptacji plan swojego leczenia obejmujący wszystkie istotne informacje: typ aparatu, przewidywany czas leczenia i szacunkowe koszty do akceptacji.

Modele diagnostyczne (kontrolne) - wykonywane zawsze przed i po leczeniu (w niezbędnych sytuacjach również w jego trakcie).

Modele przed leczeniem:
  • Analiza przestrzenna obu łuków zębowych
  • Ocena wysokości i kształtu podniebienia
  • Dokumentacja wyjściowych stosunków zgryzowych
Modele po leczeniu:
  • Uwieczniony finalny efekt leczenia
Zdjęcie boczne czaszki (tzw. tele):
  • Umożliwia ocenę położenia szczęki, żuchwy, zębów, górnego i dolnego łuku zębowego oraz ich wzajemnych relacji.
  • Pozwala na różnicowanie wad zębowych od szkieletowych.
  • Umożliwia ocenę kierunku wzrostu.
Pantomogram:
  • Umożliwia ocenę występowania i położenia zawiązków zębów, zębów zatrzymanych i dodatkowych.
  • U pacjentów leczonych aparatami stałymi w trakcie leczenia wykonuje się powtórnie to zdjęcie w celu oceny aktualnego ustawienia zębów. Na jego podstawie dokonuje się ewentualnych zmian pozycji zamków ortodontycznych, a tym samym zębów.

Aparat stały

W naszej klinice lekarze ortodonci proponują pacjentom kilka rodzajów aparatów ortodontycznych.

Najnowocześniejszy z nich to aparat zdejmowany Clear Aligner. Zaskoczy Państwa nie tylko nietypowym wyglądem, ale i niezwykłą użytecznością. Właściwie niewidoczne w jamie ustnej nakładki można zdejmować na czas posiłków czy spotkań, co sprzyja utrzymaniu prawidłowej higieny. Wizyty kontrolne odbywają się u ortodonty co 3 tygodnie, podczas których pacjent otrzymuje komplet 3 nakładek na jeden łuk zębowy, o zróżnicowanej sile oddziaływania.
Ten rodzaj aparatu zwalcza wiele (niestety nie wszystkie) wad zgryzu. Całkowity czas leczenia i jego koszt można oszacować jedynie podczas konsultacji ortodontycznej.

Aparat Clear Aligner

Aparaty samoligaturujące to nowoczesne systemy stałych aparatów ortodontycznych dające nowe, rewolucyjne możliwości leczenia wad zgryzu. Ich działanie polega na zamykaniu łuku w szczelinie zamka za pomocą specjalnej klapki, bez konieczności używania ligatur (czyli elastycznych, kolorowych gumek). Dzięki temu rozwiązaniu łuk przesuwa się swobodnie w zamku, eliminując znacznie tarcie, zwłaszcza na początku leczenia. Zamki samoligaturujące występują w wersji metalowej i estetycznej (mnie widoczne w jamie ustnej). Korzyści dla Pacjenta wynikające z leczenia tego typu aparatem:

  1. krótszy czas noszenia aparatu
  2. mniej wizyt kontrolnych
  3. minimalne dolegliwości bólowe w trakcie leczenia (generowane są małe siły)
  4. możliwość utrzymania lepszej higieny (ligatury elastyczne utrudniają usuwanie osadu, płytki nazębnej)
Aparat samoligaturujący

Aparaty najbardziej popularne i powszechnie dostępne, czyli z zamkami porcelanowymi/kryształowymi (tzw. estetyczny) lub metalowymi, zawierającymi kolorowe ligatury. Ten rodzaj aparatów w naszej klinice jest tańszy o 300 zł w porównaniu z wersją samoligaturującą.

Aparat estetyczny | Aparat metalowy

Trzecia wizyta to nałożenie pacjentowi (jeśli są wskazania) separacji. Są to małe gumki z tworzywa, których zadaniem jest stworzenie na tylnych zębach miejsca na pierścienie aparatu stałego. Zakłada się je podczas pięciominutowej wizyty na tydzień przed założeniem aparatu. Nie każdy pacjent musi je mieć.


Etapy zakładania aparatu:
  1. Pierwszym etapem jest przygotowanie zębów do przyklejenia na zęby pierścieni. Są to anatomicznie ukształtowane korony stalowe z zaczepami do aparatu stałego. Ortodonta wyjmuje uprzednio zamontowane separatory i poleruje zęby do czysta. Zabieg trwa kilka minut, musi zostać przeprowadzony bardzo ostrożnie, aby pod pierścieniami nie powstały ubytki.

    Po oczyszczeniu zębów ortodonta dobiera pierścienie, które wymagają idealnie dopasowanego rozmiaru.

    Ortodonta zakłada pierścienie na całkowicie suche zęby. Przykleja je przy pomocy specjalnego cementu.
  2. Drugim etapem w procesie zakładania aparatu stałego jest „przyklejenie” zamków. Lekarz ortodonta przymocowuje do zębów zamki (porcelanowe lub metalowe w zależności od rodzaju aparatu). Do tego celu wykorzystuje się specjalny klej utwardzany dodatkowo światłem ultrafioletowym z lampy polimeryzacyjnej. Przymocowanie wszystkich zamków do zębów trwa około 45 minut - w przypadku jednego łuku zębowego.
  3. Trzeci etap to zamocowanie na zamkach łuku ortodontycznego, czyli wstępnie wyprofilowanego drutu, który dopasowuje się i docina indywidualnie. Łuk jest utrzymywany na zamkach dzięki ligaturom (aktywujące łuk ortodontyczny, najczęściej kolorowe elastyczne elementy). Etap ten trwa około 15 minut.

Więcej informacji ...

Nasze rady i wskazówki dla osób planujących oraz mających już zamontowany aparat stały:

Otarcia błony śluzowej w jamie ustnej

Umieszczenie nowych odstających elementów na zębach może powodować otarcia błony śluzowej policzków i warg. Taka sytuacja jest przejściowa. Po pewnym czasie policzki i wargi przyzwyczajają się do nowych elementów. Po umieszczeniu aparatu, pacjent dostaje wosk ortodontyczny, który powinien nakleić na element drażniący. W większości wypadków takie zabezpieczenie uśmierza dolegliwości.


Bolesność po założeniu aparatu i po wizytach

Ból zębów podczas leczenia ortodontycznego jest rzeczą normalną i nieuniknioną. Jego siła zależy od indywidualnej wrażliwości. Aparat ortodontyczny powoduje zmiany położenia zębów, co wiąże się z odczuwalnymi przez pacjentów dolegliwościami. Największy dyskomfort występuje bezpośrednio po założeniu aparatu. Zęby wrażliwe są na ucisk, bolą podczas gryzienia twardych pokarmów. Ból trwa najczęściej około 4 dni, potem zanika i pojawia się po następnej wizycie kontrolnej, czyli zmianie łuku ortodontycznego.


Dieta

W przypadku funkcjonowania z aparatem stałym w jamie ustnej, musimy zwrócić większą uwagę na to, co jemy. Warto unikać wszelkich produktów:

  • twardych (np. twarde owoce i warzywa - jabłka, gruszki, marchewka itp., suchary, twarde pieczywo, twarde słodycze, orzechy)
  • oklejających zęby (np. toffi, słodkie batony)
  • próchnicotwórczych (dosładzane soki owocowe, słodkie napoje gazowane, słodycze)

Warto jeszcze zwrócić uwagę na możliwość przebarwienia ligatur lub innych elementów aparatu. Wywołują je produkty spożywcze zawierające silne barwniki. Mogą to być:

  • owoce lub warzywa: czerwone buraki, czerwona papryka (ostra i słodka), wiśnie, czarne porzeczki, jagody, aronia
  • napoje: kawa (nawet z mlekiem), herbata (wszystkie gatunki, również zielona), cola, soki z owoców wymienionych powyżej, czerwone wino
  • sosy zawierające barwiące składniki: z dodatkiem curry (lub kurkumy), sojowy, chili, tabasco lub inne zawierające wymienione powyżej barwiące warzywa lub owoce
  • barwione słodycze: żelki, cukierki, lody i lizaki (zwłaszcza te barwiące język)

Do przebarwień przyczynić się może palenie tytoniu.

Zamki i łuk najczęściej nie ulegają przebarwieniom, może się jednak pojawić na nich nalot spowodowany wymienionymi powyżej czynnikami.


Higiena

Muszą funkcjonować ze sobą równocześnie. Konieczne jest perfekcyjne czyszczenie zębów po każdym posiłku. Równie ważne jest oczyszczanie dziąseł, języka oraz aparatu ortodontycznego. Wskazana jest dobra pasta z fluorem, dodatkowe akcesoria takie jak szczoteczki międzyzębowe, nici dentystyczne, irygator.

Szczoteczki międzyzębowe

Warto pamiętać że, niezależnie od wizyt kontrolnych u lekarza ortodonty, konieczne są kontrolne badania stomatologiczne wraz z profesjonalnym oczyszczeniem zębów w gabinecie stomatologicznym - minimum co 6 miesięcy. Nie ma żadnych przeciwwskazań odnośnie wykonywania skalingu czy piaskowania w czasie leczenia ortodontycznego, zalecamy regularne (co 6 miesięcy) wykonywanie zabiegów higienizacyjnych. Warto poddać się podczas noszenia aparatu zabiegowi fluoryzacji zębów, który zmniejszy ryzyko wystąpienia próchnicy nawet o 40%.

Więcej informacji ...


Leczenie zachowawcze w aparacie

Podczas leczenia ortodontycznego mogą pojawić się zmiany próchnicowe na zębach. Aparat ortodontyczny nie przeszkadza w leczeniu zębów. Czasami potrzebne jest zdjęcie elementu aparatu, który po wyleczeniu zęba jest ponownie montowany.
Najczęściej leczenie próchnicy w aparacie ortodontycznym konieczne jest przy dużych wadach zgryzu. Próchnica ujawnia się w momencie, kiedy zęby zaczynają się prostować. Aparat nie uszkadza zębów, ale przy niedostatecznej dbałości o higienę jamy ustnej, zęby mogą ulec próchnicy.

Zdjęcie aparatu

To usunięcie z zębów wszystkich elementów aparatu oraz resztek kleju pozostałego na zębach po zdjęciu zamków i pierścieni. Usuwa się je specjalnym wiertłem, który nie ma prawa uszkodzić powierzchni szkliwa. Następnie zęby poleruje się szczoteczką i polerską pastą.
Zdjęcie aparatu ortodontycznego to dobry moment na wybielenie zębów. W naszej klinice pacjenci po przebytym leczeniu ortodontycznym dostają na zabieg wybielania 50% zniżki.

Retencja

To kolejny etap leczenia ortodontycznego polegający na stabilizacji osiągniętych wyników. Długość tej fazy zależy od rodzaju skorygowanej wady zgryzu. Średnio wynosi 3 lata u dzieci i młodzieży oraz powyżej 5 lat u dorosłych - choć często niezbędna jest retencja dożywotnia. Aparat stały zastępuje się aparatami retencyjnym - ruchomym (płytka retencyjna) lub stałym (drut retencyjny). Ma on na celu utrwalenie wyników osiągniętych podczas aktywnej fazy leczenia. Zęby bardzo chcą wrócić do swojego pierwotnego położenia i trzeba się liczyć z niewielkimi ich przesunięciami po zdjęciu aparatu. Jest to naturalny fizjologiczny proces występujący u wszystkich, niezależnie od leczenia ortodontycznego.
Ostatnia faza leczenia w dużej mierze zależy już nie od lekarza, ale od pacjenta i jego sumienności.


Rodzaje aparatów retencyjnych
  1. Płytka retencyjna Schwarza, wyjmowana. Utrzymuje efekt leczenia w łuku górnym. Zbudowana jest z kolorowej, akrylowej płyty przylegającej do podniebienia i w sposób bardzo dokładny do zębów. Jedyny widoczny element aparatu to łuk wargowy, obejmujący zęby przednie. W dniu zdjęcia aparatu stałego pobiera się wyciski do przygotowania płytki. Pacjent ma jeden dzień na odpoczynek i następnego dnia odbiera wykonany przez technika aparat. Najważniejszy jest pierwszy okres retencji, położenie zębów jest jeszcze bardzo niestabilne. Wymaga to początkowo noszenia aparatu 24h na dobę.

    Aparatu samoligaturujący
  2. Retainer stały - „drucik” mocowany na zębach od strony wewnętrznej kroplami płynnego kompozytu - obowiązkowo w żuchwie na 6 przednich zębach. W niektórych przypadkach wskazany jest również w szczęce.
  3. Aparat termoformowalny - elastyczne, przezroczyste „ochraniacze” na zęby, które powstają w laboratorium protetycznym na podstawie wycisków pobranych od pacjenta.

    Aparat retencyjny termoformowalny

Wszelkie uszkodzenia aparatów retencyjnych (awaria płytki lub uszkodzenie drutu) objęte są roczną gwarancją. Po upływie tego czasu dokonywane są na koszt pacjenta.


Czas trwania retencji

Jeżeli pacjent jeszcze rośnie, uzyskanego efektu pilnuje się, aż do zakończenia wzrostu lub do czasu wyrżnięcia się wszystkich zębów. Dotyczy to również zębów ósmych.

Coraz częściej w przypadku pacjentów dorosłych, zakłada się retencję dożywotnią. Jest to konieczne w przypadku, gdy występują:

  • stłoczenia, rotacje zębów, szpary pomiędzy zębami - te cechy wykazują bardzo dużą tendencję do nawrotów nieprawidłowego zgryzu
  • choroby przyzębia, tzw. paradontoza - funkcjonuje w tym przypadku duża utrata podparcia kostnego

Pacjentom zaciskającym zęby lub zgrzytającym zębami zaleca się po leczeniu ortodontycznym lub ortodontyczno-protetycznym noszenie szyny relaksacyjnej górnej.


Kontrola retencji

Pierwsza wizyta u ortodonty odbywa się po 4 tygodniach od zdjęcia aparatu, następna po 3 miesiącach, kolejne co pół roku.

Zarówno wyjmowane aparaty retencyjne, jak i drut retencyjny należy kontrolować minimum przez dwa lata po leczeniu. Płytka Schwarza wymaga czasami niewielkich rekonstrukcji, dostosowania, aktywacji elementów utrzymujących.
Retainer stały może się odkleić, czego pacjent może nie zauważyć. Lekarz powinien pomóc w prawidłowym jego ponownym zamocowaniu na zębach, co zapobiegnie niepożądanej zmianie pozycji zęba.

Aparaty dla dzieci:

Aparaty zewnątrzustne

Aparaty dodatkowe, stosowane razem z innymi aparatami wewnątrzustnymi. U dzieci, pacjentów rosnących możliwa jest modyfikacja wzrostu, zmiana jego kierunku. Wyróżniamy następujące aparaty:

  1. Headgear
    Headgear to wyciąg zewnątrzustny stosowany razem z aparatem stałym lub ruchomym. Wskazaniem do jego zastosowania jest stabilizacja bądź dystalizacja (dotylne przemieszczanie) zębów trzonowych. Może służyć także do dystalizacji górnego łuku zębowego, zaś u rosnących dzieci wykorzystuje się go do zahamowania wzrostu doprzedniego szczęki.
  2. Maska twarzowa
    Aparat stosowany u pacjentów z niedostatecznym wzrostem szczęki. Patrząc na dziecko z boku, szczęka jest cofnięta w stosunku do całej twarzy, dominuje w profilu bródka. Najlepsze efekty leczenia uzyskuje się u dzieci do 9 roku życia.
    Maskę zawsze nosi się w skojarzeniu z innym aparatem, do którego zostaje ona przymocowana. Najczęściej jest to Hyrax.
    Maska zbudowana jest z dwóch podkładek na czoło i brodę, pomiędzy nimi rozpięty jest stalowy szkielet z wąsami. Pozycję wąsów ustala lekarz przy pomocy kluczyka dołączonego do aparatu. Na tak przyłożony do twarzy aparat (na wąsy) zaczepia się wyciągi elastyczne, a te do aparatu znajdującego się w buzi. Wyciągi elastyczne z określoną siłą działają na szczękę i pobudzają jej doprzedni wzrost.

    Maskę twarzową powinno nosić się 24 godziny na dobę, ale na co dzień jest to niemożliwe. Zalecamy, aby dziecko założyło maskę po powrocie ze szkoły i nosiło ją aż do rana, zdejmując tylko do posiłków. Minimum 14-16 godzin na dobę przez okres około 12 miesięcy.

    Dzieci bardzo dzielnie znoszą noszenie aparatu. Jest to szczególnie widoczne, gdy na brodzie i czole w miejscu przylegania podkładek powstają otarcia. Najlepiej temu zapobiegać i od samego początku stosowania tego aparatu, wyścielać bawełnianymi kawałkami materiału podkładki na brodzie i czole.

    Celem stosowania maski twarzowej jest uniknięcie zabiegu chirurgicznego w późniejszym wieku.
Aparaty wewnątrzustne zdejmowane

Aparaty tego rodzaju zbudowane są z kolorowego tworzywa akrylowego z zatopioną śrubą, zaopatrzonego w elementy utrzymujące aparat na zębach - klamry i łuki.

Aparaty zdejmowane najczęściej stosowane są u dzieci w wieku od 6 do 12 lat w uzębieniu mieszanym, czyli kiedy dziecko ma zęby stałe, jak i mleczne.

Aparat ruchomy
Aparaty zdejmowane dzielimy na:
  1. Aparaty jednoszczękowe - korygujące ustawienie zębów w jednym łuku zębowym - w szczęce lub w żuchwie.
  2. Aparaty obuszczękowe - większe, korygujące ustawienie szczęki i żuchwy względem siebie.

Aparat nosić należy w nocy i kilka godzin w ciągu dnia. Budowa aparatu jednoszczękowego pozwala na noszenie aparatu nawet i przez cały dzień, minimum powinno stanowić 2-4 godziny w ciągu dnia. Aparat obuszczękowy nosimy w dzień minimum przez 4 godziny. Zależność jest prosta - im częściej noszony aparat, tym szybszy efekt leczenia. Wszystko zależy od sumienności i zaangażowania młodego pacjenta, jak i jego rodziców.

Bardzo ważna jest higiena samego aparatu. Aparat należy myć twardą szczotką, pastą do zębów lub mydłem w płynie, najlepiej po każdym wyjęciu aparatu z ust. Tak samo jak na zębach tak i na aparacie może osadzać się nalot, kamień. Można wtedy moczyć aparat w specjalnych tabletkach do protez. Umieszczona w aparacie śruba również wymaga konserwacji, od czasu do czasu należy zakroplić na śrubę olej jadalny, odczekać chwilę i olej spłukać.

Podczas noszenia aparatu mogą pojawić się dolegliwości bólowe. Nie są one jednak duże, występują najczęściej na początku leczenia lub po aktywacji aparatu. Niewielki ból świadczy o tym, że aparat działa i zęby zmieniają swoje położenie. Aparat może również uwierać czy ocierać błonę śluzową i dziąsła. Należy się wówczas zgłosić do lekarza, który wykona niewielką korektę, aby aparat mógł być dalej noszony.

Trudności z wymową przy aparacie jednoszczękowym mijają po kilku dniach i treningu funkcjonowania z nim w jamie ustnej. W aparacie obuszczękowym można mówić, ale tylko przy zaciśniętych zębach.

W aparacie nie wolno jeść, uprawiać sportów. Dozwolone jest picie wody.

Przechowywać aparat należy w specjalnym plastikowym pudełku z otworkami, które zapewniają dostęp powietrza. Kiedy aparat nie jest noszony, zawsze powinien być odkładany właśnie do pudełka. Warto też takie pudełko podpisać imieniem z numerem telefonu, na wypadek zgubienia aparatu. W przypadku uszkodzenia aparatu, należy zgłosić się do lekarza, gdyż najczęściej udaje się go naprawić.

Pudełko na aparat ortodontyczny ruchomy

Leczenie aparatem zdejmowanym trwa minimum 2 lata. Dziecko w tym czasie rośnie, a warunki w jego jamie ustnej zmieniają się. Niezbędne są przez okres noszenia aparatu kontrole u ortodonty, który w optymalny sposób będzie dostosowywał aparat poprzez usuwanie lub dokładanie do niego elementów. Zdarzają się sytuacje, kiedy niemożliwe jest wyleczenie wady ortodontycznej u dziecka jednym aparatem zdejmowanym. Trzeba wykonać nowy aparat. Aparat zdejmowany jest niekiedy wstępem do umieszczenia aparatu stałego.

Aparat Hyrax

Aparat Hyrax jest aparatem grubołukowym, cementowanym na stałe na zębach pacjentów, najczęściej w łuku górnym. Jego zastosowanie (u dzieci i dorosłych) ma na celu poszerzenie szczęki, powiększa się wówczas również jama nosowa. Najważniejszym elementem aparatu jest śruba, dalej pierścienie i konstrukcja metalowa łącząca pierścienie ze śrubą.

Do zamontowania aparatu potrzebne są 3 wizyty, podczas których mocuje się separacje (gumki rozsuwające zęby), pobiera wyciski z łuków zębowych do wykonania aparatu Hyrax i cementuje się wykonany w pracowni ortodontycznej gotowy aparat.

Wskazania dla pacjenta noszącego aparat Hyrax:

  1. Pacjent sam lub przy pomocy rodzica przekręca śrubę aparatu specjalnym kluczykiem. Śrubę rozkręca się raz dziennie, najlepiej wieczorem. Ilość rozkręceń i wizyty kontrolne ustalane są przez lekarza.
  2. Na wizytach kontrolnych lekarz ocenia czy dalsze rozkręcanie śrub jest konieczne czy też śruba może zostać zablokowana.
  3. W trakcie rozkręcania śrub mogą pojawić się dolegliwości bólowe w okolicy podoczodołowej i u nasady nosa. Nie są one długotrwałe, najczęściej po tygodniu ustępują. Dozwolone jest zażywanie ogólnodostępnych środków przeciwbólowych.
  4. W trakcie rozkręcania śruby pomiędzy zębami mogą pojawić się szpary. To dobry i wskazany objaw; po zakończeniu rozkręcania szpary zaczną się samoistnie zamykać, będą niwelowane również podczas dalszego leczenia ortodontycznego.
  5. Aparat Hyrax, jest dosyć masywnym aparatem, może sprawiać trudności w mówieniu i połykaniu. Zalecamy ćwiczenie głośnego czytania.
Dieta

Należy unikać twardych oraz kleistych pokarmów, mogących doprowadzić do uszkodzenia aparatu. Aparat może czasami odcisnąć się na języku, warto wówczas zastosować łagodniejszą dietę.


Higiena

W przypadku każdego rodzaju aparatu higiena jest niezmiernie ważna. Oprócz standardowej szczotki do zębów i pasty, należy stosować szczoteczki międzyzębowe, płyny do płukania jamy ustnej, a także irygatory wodne dokładnie wypłukujące resztki pokarmowe.

Więcej informacji znajdziesz w dentopedii.

umów się na wizytę

Przypadki leczenia w NOVA ESTETICA